Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Σημείο ενδιαφέροντος σαν βουτιά στο κενό

Βγήκα από το ιατρείο διστακτική. 
Μην ανησυχείτε, ο γιατρός μου συνέστησε απλώς ταξίδι. 
Όλα βαίνουν καλώς, είπε, καλό ταξίδι, είπε.

Προς το παρόν, σκέφτηκα, να πάω ένα άλλο ταξίδι, λίγο κοντινό βέβαια, αλλά πάντως ταξίδι με την ευρύτερη έννοια του όρου αφού δεν ήξερα τί ακριβώς θα βρω, την Ιθάκη ή κάποιο άλλο νησί. Μετά σκέφτηκα πως κάποιες φορές προορισμός είναι το ίδιο το ταξίδι, κοντοστάθηκα όμως στην έξοδο να σκεφτώ λίγο καλύτερα αυτό που πήγαινα να κάνω βασισμένη μόνο σε ένα κλισέ.
Αλλά πριν το καλοσκεφτώ αποφάσισα· θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.
Στο σημείο του ενδιαφέροντός μου μπορούσα να πάω είτε στρίβοντας δεξιά από το ιατρείο είτε αριστερά, η διστακτικότητά μου ποιόν δρόμο να πάρω είχε να κάνει μόνο με τη διστακτικότητά μου για τον ίδιο τον προορισμό. Λες και προσπαθούσα να βρω ποιός δρόμος ήταν πιο κατάλληλος για να μην φτάσω ποτέ. Χωρίς δεύτερη σκέψη έστριψα. Αριστερά. Για σιγουριά πως δεν θα βρω εμπόδιο.
Τα πρώτα μου βήματα ασταθή, τρέκλιζα λες κι είχα πιει ή λες και γινόταν σεισμός κάτω απ' τα πόδια ή λες κι είχα ακούσει από το στόμα του γιατρού τα πιο δυσάρεστα νέα για την υγεία μου.
Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Τί πήγαινα να κάνω;
Κι ακόμη δεν είχα καν ξεκινήσει...
Δειλά δειλά έκανα κι άλλα βήματα, οι χτύποι της καρδιάς μου πολύ έντονοι, κι όσο προχωρούσα, άρα όσο πλησίαζα, αυτοί οι χτύποι, αλλοπρόσαλλοι, άρρυθμοι κι αλλόκοτοι έκαναν αυτήν τη μάζα από αιμοφόρα αγγεία που τη λέμε καρδιά να χοροπηδάει μέσα στο στήθος μου.
Είχα φτάσει σχεδόν στη μέση της διαδρομής... το σημείο του προορισμού μου δεν φαινόταν ακόμη, το έκρυβαν αυτά τα σιχαμερά πάνελ που περιχαρακώνουν τα έργα στο σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι. Σταμάτησα για λίγο να πάρω ανάσα... να πάψει το τρέμουλο στα πόδια, να καταλαγιάσει λίγο η αγωνία, εντωμεταξύ το τραίνο που εκείνη τη στιγμή περνούσε κάλυψε την κραυγή αγωνίας της λογικής μου: μην πας, είναι τρέλλα...
Δεν την άκουσα, συνέχισα... 
Στην υπόλοιπη διαδρομή, που την έκανα πολύ αργά και βασανιστικά, αναρωτιόμουν τί ακριβώς θα δω, τί θα αντικρύσω, τί θα βρω... πώς θα είναι, τί θα πω... θα τη βρω μικρή, θα τη βρω μεγάλη και τί αποτέλεσμα θα έχει για μένα αυτό το ταξίδι που ενώ πλησίαζε στο τέλος του άρχισε να μου μοιάζει βουτιά στο κενό.
Στάθηκα λίγα μέτρα πριν... να υπολογίσω... να μετρήσω τις συνέπειες.
Ξαφνικά με δυο δρασκελιές, αποφασιστικά βήματα προς το μη μετρήσιμο και μη αξιολογήσιμο ακόμη, έφτασα. 
Δεν ήταν ούτε μεγάλη ούτε μικρή, είχα όμως υπομονή να περιμένω... Δεν προχωρούσε τίποτα... αδύνατον να πάμε παρακάτω... απογοήτευση σκέτη.
Προσπάθησα να διασκεδάσω την αγωνία μου παρατηρώντας τριγύρω... τί έκαναν οι άλλοι δηλαδή, πώς το αντιμετώπιζαν αυτοί. 
Τότε ένοιωσα πως φαντασιώνομαι... πως για να καταφέρω να σπρώξω λίγο τον χρόνο και την κατάσταση άρχισα να βλέπω διάφορα...
Δεν ήταν όμως φαντασίωση... ήταν πράγματι μια γυναίκα με σάρκα και οστά που κάτι πήρε από τη σχισμή.
Απομακρύνθηκα αλλά δεν έφυγα... Η σχισμή με τράβηξε κοντά της, ήθελα να την δω από κοντά. Έκανα ό,τι και κείνη η γυναίκα και ξαναγύρισα στην αγκαλιά του προορισμού μου ελπίζοντας πως κάτι θα είχε προχωρήσει εντωμεταξύ. Αλλά μπα... Μπορεί να μην ήταν μεγάλη αλλά μεσαίου μεγέθους θα έλεγε κανείς, όμως ήταν στητή, άλλο τόσο όμως άκαμπτη όσο κι αμετακίνητη.
- Δεν προχωράει καθόλου; ρωτάω τον μπροστινό μου. Κοντεύω 10 λεπτά εδώ και δεν έχουμε κάνει ρούπι.
- Μέσος όρος 10 λεπτά το κεφάλι κυρία μου.
- Μα είμαστε 25 άνθρωποι στην ουρά, θα περιμένουμε 4 ώρες; 
- Με την ελπίδα πως δεν θα είναι 4 αλλά πολύ λιγότερες αφού πολλοί περιμένοντες θα δώσουν απλώς έναν φάκελο και θα φύγουν.
- Μάλιστα. Εγώ θα φύγω όμως, πήρα χάρτινα εισιτήρια να κάνω τη δουλειά μου (από εκείνη την σχισμή που λέγαμε), από Δευτέρα θα πάρω και ηλεκτρονικά μιας διαδρομής κι αργότερα βλέπουμε για την ανώνυμη κάρτα, δεν είναι κάτι που με επείγει. Θέλετε κάτι από το περίπτερο; Από το καφέ απέναντι; Από το σουβλατζίδικο;
- Όχι κυρία μου, έχω τα πάντα στην τσάντα μου. Ευχαριστώ.
- Γειά σας λοιπόν, χάρηκα που τα είπαμε.


Περνώντας από το αυτόματο μηχάνημα σκηνές απείρου κάλλους, συνταξιούχοι είχαν φροντίσει ένα μήνα πριν να πάρουν ανώνυμες κάρτες αλλά φευ! δεν ήξεραν πώς να τις φορτίσουν. Προσπάθησα να τους βοηθήσω, δεν τα κατάφερα, σκέφτηκα αρκετό ήταν το ταξίδι... πρέπει να γυρίσω σπίτι... Χάρηκα που τα είπα και με αυτούς... Συμπαθητικοί άνθρωποι, δε λέω, εκτός από έναν που είπε "ο φίλος μου ο Σίρτζης"...


 

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Karma

Η αποδόμηση

Εγώ: Για όλους έρχεται κάποτε η στιγμή που θα συμβεί εκείνο που "υπό κανονικάς συνθήκας" δεν θα συνέβαινε. Αυτές οι συνθήκες, που ως προπέτασμα καπνού τις λέμε "κανονικές", δεν είναι ίδιες για όλους, ούτε η κανονικότητά τους υπόκειται σε νόμους κι αξιώματα. Εκείνο όμως που σαν νήμα που διακλαδώνεται τις διαπερνά και τις συνδέει είναι το γεγονός πως το "απόλυτο", το "τέλειο", το ...άλλο "μισό" που κάποιος λέει νοιώθοντας ο ίδιος μισός, αυτό δηλαδή που ενώ εσύ νόμιζες καλά κρυμμένο αίφνης αποφάσισε να εμφανιστεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου, δεν υπάρχει. Δημιουργείται. Άλλοτε ως ψευδαίσθηση πως να, κι εσύ παίρνεις επιτέλους το μερτικό σου, κι άλλοτε ως ανάγκη να πείσεις τον εαυτό σου πως ναι, αυτές οι κανονικές συνθήκες είναι και λίγο "καταραμένες".

Εσύ: Ή πως κάπου "εκεί έξω" με περίμενε "the one and only" κι επιτέλους το βρήκα. Ή με βρήκε.

Εγώ: Κάπως έτσι. Θα έχεις όμως καταλάβει πως πάρα πολλές φορές, στο διανοητικό πεδίο, ο έρωτας αποκτά διαστάσεις αδιανότητα υπερφυσικές. Οι προσδοκίες σου από αυτόν - που με τρόπο "μαγικό" μετατρέπονται σε προσδοκίες από το ερωτικό υποκείμενο - αγγίζουν υπερβατικά επίπεδα, ασύλληπτα μακριά από την πραγματικότητα τόσο που να θεωρείς πως η πραγματική ζωή δεν έχει "χώρο" γι' αυτόν, πως είναι η χώρα του αχωρήτου, πως αυτός ο έρωτας την ξεπερνά και δεν υπάρχει καμία συνθήκη στο επίπεδο του πραγματικού που να τον ικανοποιεί. Οπότε, ένα φανταστικό αντικείμενο δημιουργείται! Και μπαίνοντας στο πεδίο της μάχης συνειδητοποιείς ότι όλα είναι διαφορετικά.

Εσύ: Ναι. Και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.


Λίγα δευτερόλεπτα μετά...

Εσύ: Ίσως όμως και να μην συμφωνώ γιατί θα ήταν σα να ακύρωνα το κάρμα... πιστεύω στο κάρμα... 

Εγώ: Για να δούμε λοιπόν τί είναι το κάρμα... μια λέξη μάλλον σανσκριτική που σημαίνει γενικά "δράση και αποτέλεσμα", μια λέξη σύνθετη όπου "καρ" σημαίνει δράση και "μα" σημαίνει αποτέλεσμα... έτσι λένε αυτοί που ξέρουν καλύτερα. 
Με άλλα λόγια εδώ έχουμε το γνωστό δίπολο "αίτιο - αιτιατό" ή, σε πιο απλή γλώσσα, τη σχέση "αιτία-αποτέλεσμα" όπου φυσικά το αποτέλεσμα με τη σειρά του είναι αιτία για ένα άλλο αποτέλεσμα, αλληλουχία ενεργειών και γεγονότων δηλαδή που επιβεβαιώνουν τον νόμο της αιτιότητας, τη σχέση αιτίου-αιτιατού ή, για να το πάμε λίγο παρακάτω, τη λεγόμενη και αμφιλεγόμενη δράση και αντίδραση. Άρα το κάρμα, σε αντίθεση με όσα ο κόσμος παρανοώντας πιστεύει, μας ακολουθεί ως κινητήριος δύναμη αλλά ταυτόχρονα προηγείται αφού ό,τι βρίσκεται εμπρός μας είναι εν δυνάμει αίτιο κι ανάλογα την ερμηνεία που ο κάθε ένας από εμάς θα δώσει σε αυτό, το αποτέλεσμα θα διαφέρει, που σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, πως κάρμα τελικά είναι η δημιουργία από εμάς τους ίδιους των γενικών συνθηκών της ζωής μας, αυτές που προτού εμφανιστούν ξεκάθαρα και σε όλο τους το μεγαλείο μπροστά στα μάτια μας κι ενώ βρίσκονται ακόμη στο στάδιο που καλύπτονται από το θολό πέπλο της αβεβαιότητας, τις λέμε κανονικές.

Εσύ: Ναι, έτσι όπως το θέτεις... άλλο πράγμα εννοεί ο κόσμος λέγοντας "κάρμα"... οπότε "κάρμα" είναι στην ουσία αυτό που εμείς δημιουργούμε ως αποτέλεσμα κάποιας ...αόριστης αιτίας;

Εγώ: Κάρμα είναι το αποτέλεσμα μιας καθόλα συγκεκριμένης αιτίας που εμπεριέχει όλες τις προϋποθέσεις για να τη ...γνωρίσουμε. Άλλο αν οι παρωπίδες που φόρεσες επειδή ερωτεύτηκες - για να επανέλθουμε στο αρχικό μας θέμα που είναι ο έρωτας - δεν σε αφήνουν να τη διακρίνεις κι ας φωνάζει η έρμη όσο πιο δυνατά μπορεί: hellooooooooo είμαι η αιτία...

Εσύ: Είπες τη δράση-αντίδραση αμφιλεγόμενη μα πίστευα πως πρόκειται για έναν νόμο.

Εγώ: Ναι, το δίπολο δράση-αντίδραση είναι ο 3ος νόμος του Νεύτωνα που ως αξίωμα τον πρότεινε μαζί με τους άλλους δύο νόμους - που δεν είναι της παρούσης - ως βάση για τα θεμέλια της κλασικής μηχανικής. Είναι οι δυνάμεις που εξασκούνται από την αλληλεπίδραση δύο σωμάτων και είναι πάντα ίσες κατά το μέτρο και αντίθετες κατά τη φορά. Δηλαδή σε κάθε δράση υπάρχει ίση και αντίθετη αντίδραση. 
Στη φυσική ο 3ος νόμος δεν νομίζω να είναι αμφιλεγόμενος, στη φυσική αν κάτι δεν ισχύει είναι επειδή ξεπεράστηκε κι αντικαταστάθηκε από κάτι άλλο. 
Στη ζωή όμως... στα συναισθήματα... στο περιβόητο κάρμα, εκεί ναι, θεωρώ αμφιλεγόμενο το δίπολο δράση-αντίδραση. 


Η αμφισβήτηση...

Αλλά ακόμη κι έτσι... με όρους φυσικής... όπως η Νευτώνειος φυσική περί της βαρύτητας ξεπεράστηκε (βεβαίως και ισχύει αλλά "υπό περιορισμόν") από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, κάπως έτσι, στη συγκεκριμένη περίπτωση που συζητάμε, το κάρμα, τον αντίστοιχο 3ο νόμο του Νεύτωνα δηλαδή, προσωπικά το αντιλαμβάνομαι ως "μετά"-κάρμα και συγκεκριμένα ως εξής: σε κάθε δράση ενυπάρχει ίση και αντίθετη πρόθεση για αντίδραση αλλά ο χρόνος ως αστάθμητος ενίοτε παράγων, πάντα όμως πανδαμάτωρ, μεσολαβεί άλλοτε ως ανάσχεση άλλοτε ως ενίσχυση κι άλλοτε ως υπόσχεση κι έτσι η αντίδραση ενδέχεται να μην είναι καθόλου ίση και καθόλου αντίθετη.





Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Τζάμπο μάγκας...

Λοιπόν κοίτα πως έχει το πράγμα...
Καμιά χαρά και καμιά δημοκρατία δεν σέβεται ο τζάμπο, για καμιά χαρά και καμιά δημοκρατία δεν ...πασχίζει.
Στα παπάρια του τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, στα παπάρια του οι οικονομικοί μετανάστες, χεσμένη έχουν τη ΛΟΑΤ κοινότητα, χεσμένους έχουν τους πολύτεκνους και τους ανθρώπους με προβλήματα στην ακοή και τις μις και τις ...ημίς (κι ό,τι άλλο ξεχνάω αυτή τη στιγμή). Ενδιαφέρεται γι' αυτούς μόνο στο βαθμό που αυτοί θα γίνουν πελάτες του. Λογικό. Έτσι λειτουργεί η αγορά.
Το συγκεκριμένο υπερκατάστημα είναι εταιρεία εισηγμένη και στόχο έχει μόνο τη μεγιστοποίηση των κερδών της.
Παρένθεση: Ναι, βεβαίως και στα πλαίσια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης πολλές μεγάλες εταιρείες προχωρούν σε ενέργειες που με αυτές φιλοδοξούν να δηλώσουν πως είναι κοινωνικά ευαίσθητες όμως και αυτές οι ενέργειες δεν είναι τίποτε περισσότερο από περισσότερη διαφήμιση. Ωστόσο δεν υποτιμώ τη σημασία της ύπαρξης εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, απλώς δεν τρέφω αυταπάτες. Και ωστόσο τα διαφημιστικά τους σποτ δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτήν την υποτιθέμενη "ευθύνη" - αν και θάπρεπε. Μια χαρά μπορούν να διαφημίζουν ανθυγιεινά προϊόντα και ταυτόχρονα να κάνουν δωρεά σε ένα νοσοκομείο. Κλείνει η παρένθεση.


Στο θέμα μας...
Οι διαφημίσεις του τζάμπο, για τις οποίες τόσο "μελάνι έχει χυθεί", καλύπτουν όλη την γκάμα από την κακογουστιά έως και την επικινδυνότητα. Οι διαφημίσεις του τζάμπο είναι αντιαισθητικές και γελοίες. Δεν είναι όμως επικίνδυνες επειδή κινδυνεύει η ελληνική οικογένεια από αυτές ούτε επειδή τάχαμου επιβάλλουν με το ζόρι την κανονικότητα του γκέι ζευγαριού (όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε από ...αγανακτισμένο καταναλωτή).
Και η ελληνική οικογένεια μια χαρά είναι άμα θέλει και τα γκέι ζευγάρια είναι μια πραγματικότητα, κανονικότατη μάλιστα, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει. Η επικινδυνότητα αφορά, κατά τη γνώμη μου πάντα, την καταναλωτική συνείδηση του πολίτη και ως προς το προϊόν που αγοράζει και ως προς την εταιρεία από την οποία προμηθεύεται τα αγαθά του αλλά αφορά και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και "προσλαμβάνει" (με την ψυχολογική έννοια) τα διαφημιστικά μηνύματα ο καθένας από εμάς.

Πάμε παρακάτω...
Ο διαφημιστής του τζάμπο ενέταξε στο διαφημιστικό του κόνσεπτ ένα γκέι ζευγάρι... ότι και καλά η συγκεκριμένη εταιρεία δεν είναι ομοφοβική. Κουραφέξαλα. Δεκάρα τσακιστή δεν δίνει.
Εκείνο όμως που ..."δίνει" - κι εμάς "μας τη δίνει" - είναι τα πάντα όλα για να γίνεται ντόρος. Όσο πιο πολύς ο ντόρος τόσο το καλύτερο. Το "καλό" με το τζάμπο είναι που μερικές φορές το διακατέχει η ανάγκη για ειλικρίνεια που και αυτήν μας την πετάει στη μούρη ως βρισιά "κράζεις; θαυμάζεις".
Βαρέθηκαν που λέτε να τους κράζουν όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι ...ποιοτικοί (ή/και συνειδητοποιημένοι πολίτες/καταναλωτές) και παρήγγειλαν εκεί στα διαφημιστικά τους επιτελεία να αλλάξουν το βιολί. Και σκέφτηκε ο διαφημιστής «δεν δημιουργώ έναν κοινωνικό αυτοματισμό; Να μας κράζουν τώρα οι ...άλλοι, οι απέναντι, οι "νοικοκυραίοι";».
Όπερ και εγένετο αυτό που με μαθηματική ακρίβεια γνώριζαν πως θα γίνει. Πως κάποιοι δηλαδή, που μέχρι τώρα τηρούσαν σιγήν ασυρμάτου ψωνίζοντας αβέρτα από το υπερκατάστημα, θα αντιδράσουν για το γκέι ζευγάρι οι οποίοι όμως "κάποιοι" είμαι απολύτως σίγουρη πως θα γέλαγαν με παλιότερη διαφήμιση εταιρείας (ούτε θυμάμαι ποιάς) και τον περιβόητο Λέλο "Ού-ου, Λίζα θα ρθεις; θα κάνουμε μπανάνα".
Και εστάλη επιστολή.
Ναι μεν για μια ακόμη φορά εμφανίστηκαν σε όλο τους το μεγαλείο οι παθογένειες της κοινωνίας μας αλλά από την άλλη η δουλειά (του τζάμπο) έγινε: τόσος κόσμος (εμού ΚΑΙ της ιδίας συμπεριλαμβανομένης) ασχολήθηκε με τη συγκεκριμένη επιχείριση και τη νέα της διαφήμιση που πίσω από τις εικόνες το κόνσεπτ είναι ένα και μόνο: Προκαλείς άρα υπάρχεις.


Κι ενόσω γράφονταν αυτές οι γραμμές ο μίστερ τζάμπο ξαναχτύπησε λέγοντας τους έλληνες κακομαθημένους. Ναι, ναι, αυτούς τους κακομαθημένους που έχουν κάνει τον ίδιον να κολυμπά στα πλούτη. Ας πρόσεχαν όμως και οι κακομαθημένοι.
Θα συμφωνήσω μαζί σου μίστερ τζάμπο, είμαστε κακομαθημένοι και φυσικά κακομαθαίνουμε και τα παιδιά μας κι έτσι μερικά από αυτά τρέχουν τόσο πολύ με τα πανάκριβα αυτοκίνητα που τους χαρίσαμε έτσι που μια μάνα δεν πρόλαβε να κακομάθει το δικό της παιδί.
Δυστυχώς το "κακομαθημένο" παλικάρι πλήρωσε με τη ζωή του (και με τριών άλλων τη ζωή που δεν χρώσταγαν τίποτα) επειδή ο έλλην πατέρας του το κακόμαθε.